Wyspy
Na które wyspy Similan można wejść na ląd
Jedenaście ponumerowanych wysp, ale tylko na dwóch można stanąć stopą. Koh Miang, Koh Similan, zamknięte wyspy żółwi, Koh Bon i Koh Tachai.
Check dates and availability ↗Jedenaście wysp Parku Narodowego Mu Ko Similan
| Nie. | Wyspa | Wejście na ląd | Znana z |
|---|---|---|---|
| 1 | Ko Huyong | Dostęp ograniczony | Największa plaża w archipelagu; ochrona żółwi |
| 2 | Ko Payang | Wstęp ograniczony | Skalne formacje klifowe |
| 3 | Ko Payan | Wstęp ograniczony | Miejsca do nurkowania |
| 4 | Ko Miang | Tak — siedziba parku | Plaże Princess i Honeymoon; jedyna restauracja |
| 5 | Ko Ha | Nie | Ogród węgorzy |
| 6 | Ko Payu | Nie | Snorkeling wśród koralowców |
| 7 | Ko Hin Pousar | Nie | Miejsce nurkowe Elephant Head Rock |
| 8 | Ko Similan | Tak | Donald Duck Bay, punkt widokowy Sail Rock |
| 9 | Ko Ba-ngu | Nie | Christmas Point; głazy i przepłynięcia |
| 10 | Ko Bon | Brak plaży | Wapienna wyspa; stacja czyszczenia mant |
| 11 | Ko Tachai | Zamknięta od 15 października 2016 | Miejsce nurkowe Pinnacle |
Park jedenastu wysp i dwóch plaż
Mu Ko Similan został ogłoszony parkiem narodowym w 1982 roku i obejmuje około 140 kilometrów kwadratowych, z czego tylko około 26 to ląd. Wyspy są ponumerowane od jednego do dziewięciu z południa na północ, a Ko Bon i Ko Tachai dodano jako numer dziesięć i jedenaście, gdy park został rozszerzony w 1998 roku. Odwiedzający zwykle zakładają, że będą przeskakiwać między kilkoma wyspami. W rzeczywistości tylko dwie są otwarte dla zejścia na ląd — Ko Miang i Ko Similan — a reszta to przystanki do snorkelingu, miejsca nurkowe lub całkowicie zamknięte. Standardowa jednodniowa wycieczka oznacza dwie plaże i kilka przystanków w wodzie.
Ko Similan, numer osiem
Największa wyspa w grupie i ta, z której pochodzi każde zdjęcie. Jej północna zatoka, oficjalnie Ao Kuerk, ale powszechnie nazywana Donald Duck Bay, to łuk bladego piasku otoczony ogromnym granitowym głazem, który podobno przypomina głowę kaczki. Nad nim wznosi się Sail Rock, klin granitu przechylony jak żagiel łodzi, do którego prowadzi krótka, ale naprawdę stroma wspinaczka po głazach — licz piętnaście do dwudziestu minut w każdą stronę, w butach, a nie klapkach, z wodą. Widok na zatokę i Andamany to najczęściej fotografowana panorama południowej Tajlandii.
Ko Miang, numer cztery
Ko Miang to centrum administracyjne parku i bardziej praktyczna z dwóch wysp, na które można zejść na ląd. Znajduje się tu siedziba strażników, jedyna restauracja w parku — historycznie otwarta w środku dnia — oraz toalety, dlatego większość jednodniowych wycieczek zatrzymuje się tu na lunch. Dwie plaże, Princess i Honeymoon, leżą po obu stronach krótkiej leśnej ścieżki, a przez wnętrze wyspy prowadzą oznaczone szlaki, gdzie można spotkać gołębia nikobarskiego. Od zakazu z 2018 roku bungalowy i pole namiotowe, które tu niegdyś stały, zniknęły; Ko Miang jest teraz wyłącznie do użytku dziennego.
Zamknięte wyspy i dlaczego
Wyspy jeden, dwa i trzy — Ko Huyong, Ko Payang i Ko Payan — są wyłączone z dostępu publicznego, aby chronić gniazdujące żółwie i regenerujące się rafy. Ko Huyong ma najdłuższą plażę w archipelagu, i właśnie dlatego jest niedostępna. Wyspy pięć, sześć, siedem i dziewięć nie są formalnie celami plażowymi; odwiedza się je z wody. Ko Hin Pousar pod numerem siedem jest domem Elephant Head Rock, labiryntu gigantycznych granitowych głazów, przepływów i kanałów opadających poniżej czterdziestu metrów, i najbardziej cenionym miejscem nurkowym w parku.
Koh Bon i Koh Tachai to zupełnie inne historie
Dwie północne wyspy różnią się geologicznie od granitowych Similanów. Ko Bon to wapień praktycznie pozbawiony plaży — długi grzbiet ciągnący się od linii brzegowej w głąb morza i zarazem najsłynniejsza w parku stacja czyszczenia mant, gdzie manty pojawiają się w sezonie od października do maja. Ko Tachai, jeszcze dalej na północ, jest zamknięta dla odwiedzających na czas nieokreślony od 15 października 2016 roku po zniszczeniach spowodowanych turystyką; plaża przystosowana dla około siedemdziesięciu osób regularnie przyjmowała ponad tysiąc. Departament publicznie rozważał ponowne jej otwarcie przy ścisłym dziennym limicie, ale nie udało nam się potwierdzić, by jakiekolwiek ponowne otwarcie było w mocy.