Τα νησιά
Σε ποια νησιά Σιμιλάν μπορείτε να αποβιβαστείτε
Έντεκα αριθμημένα νησιά, αλλά μόνο δύο μπορείτε να περπατήσετε. Το Κo Μιάνγκ, το Κo Σιμιλάν, τα κλειστά νησιά των χελωνών, το Κo Μπον και το Κo Ταχάι.
Check dates and availability ↗Τα έντεκα νησιά του Εθνικού Θαλάσσιου Πάρκου Μου Κο Σιμιλάν
| Όχι. | Νησί | Πρόσβαση | Γνωστό για |
|---|---|---|---|
| 1 | Κο Χουγιόνγκ | Περιορισμένη | Η μεγαλύτερη παραλία της ομάδας· προστασία χελωνών |
| 2 | Κο Παγιάνγκ | Περιορισμένη πρόσβαση | Βραχώδεις σχηματισμοί από γκρεμούς |
| 3 | Ko Payan | Περιορισμένη πρόσβαση | Σημεία κατάδυσης |
| 4 | Ko Miang | Ναι — έδρα του πάρκου | Παραλίες Princess και Honeymoon· το μοναδικό εστιατόριο |
| 5 | Ko Ha | Όχι | Κήπος με χέλια |
| 6 | Ko Payu | Όχι | Κοραλλιογενές ψαροντούφεκο |
| 7 | Ko Hin Pousar | Όχι | Σημείο κατάδυσης Elephant Head Rock |
| 8 | Ko Similan | Ναι | Κόλπος Ντόναλντ Ντακ, σημείο θέας Sail Rock |
| 9 | Ko Ba-ngu | Όχι | Christmas Point· ογκόλιθοι και περάσματα κολύμβησης |
| 10 | Ko Bon | Χωρίς παραλία | Ασβεστολιθικό νησί· σταθμός καθαρισμού σαλαχιών μάντα |
| 11 | Ko Tachai | Κλειστό από τις 15 Οκτωβρίου 2016 | Κορυφαίο σημείο καταδύσεων |
Ένα πάρκο με έντεκα νησιά και δύο παραλίες
Το Μου Κο Σιμιλάν ανακηρύχθηκε εθνικό πάρκο το 1982 και καλύπτει περίπου 140 τετραγωνικά χιλιόμετρα, από τα οποία μόλις περίπου 26 είναι ξηρά. Τα νησιά αριθμούνται από το ένα έως το εννέα από νότο προς βορρά, με το Κο Μπον και το Κο Ταχάι να προστίθενται ως αριθμοί δέκα και έντεκα όταν το πάρκο επεκτάθηκε το 1998. Οι επισκέπτες συνήθως υποθέτουν ότι θα πηδήξουν από νησί σε νησί. Στην πραγματικότητα, μόνο δύο είναι ανοιχτά για αποβίβαση — το Κο Μιάνγκ και το Κο Σιμιλάν — και τα υπόλοιπα είναι στάσεις για κολύμβηση με μάσκα, σημεία καταδύσεων ή εντελώς κλειστά. Μια τυπική ημερήσια εκδρομή σημαίνει δύο παραλίες και αρκετές στάσεις μέσα στο νερό.
Κο Σιμιλάν, αριθμός οκτώ
Το μεγαλύτερο νησί της ομάδας και αυτό από το οποίο προέρχεται κάθε φωτογραφία. Ο βόρειος κόλπος του, επισήμως Άο Κουέρκ αλλά παγκοσμίως γνωστός ως Κόλπος Ντόναλντ Ντακ, είναι μια καμπύλη από χλωμή άμμο που πλαισιώνεται από έναν τεράστιο γρανιτένιο ογκόλιθο που λέγεται ότι μοιάζει με το κεφάλι της πάπιας. Πάνω του δεσπόζει ο Βράχος του Πανιού, μια σφήνα γρανίτη με κλίση σαν πανί πλοίου, που φτάνεις με μια σύντομη αλλά πραγματικά απότομη αναρρίχηση πάνω από ογκόλιθους — υπολόγισε δεκαπέντε με είκοσι λεπτά για κάθε διαδρομή, με παπούτσια και όχι σαγιονάρες, και νερό μαζί σου. Η θέα πάνω από τον κόλπο και το Ανταμάν είναι το πιο πολυφωτογραφημένο πανόραμα της νότιας Ταϊλάνδης.
Κο Μιάνγκ, αριθμός τέσσερα
Το Κο Μιάνγκ είναι το διοικητικό κέντρο του πάρκου και το πιο πρακτικό από τα δύο νησιά όπου επιτρέπεται η αποβίβαση. Εδώ βρίσκονται τα κεντρικά γραφεία των δασοφυλάκων, το μοναδικό εστιατόριο του πάρκου — ιστορικά ανοιχτό το μεσημέρι — και τουαλέτες, γι' αυτό και οι περισσότερες ημερήσιες εκδρομές σταματούν εδώ για μεσημεριανό. Δύο παραλίες, η Πριγκίπισσα και ο Μήνας του Μέλιτος, βρίσκονται εκατέρωθεν ενός σύντομου μονοπατιού μέσα στο δάσος, και υπάρχουν σηματοδοτημένα μονοπάτια πεζοπορίας στο εσωτερικό όπου μπορείς να δεις το περιστέρι Νικόμπαρ. Μετά την απαγόρευση του 2018, τα μπανγκαλόου και το κάμπινγκ που κάποτε υπήρχαν εδώ έχουν εξαφανιστεί· το Κο Μιάνγκ είναι πλέον αυστηρά για ημερήσια χρήση.
Τα κλειστά νησιά, και γιατί
Τα νησιά ένα, δύο και τρία — Κο Χουγιόνγκ, Κο Παγιάνγκ και Κο Παγιάν — είναι κλειστά για το κοινό για να προστατευτούν οι φωλιές των χελωνών και οι ανακάμπτοντες ύφαλοι. Το Κο Χουγιόνγκ έχει τη μεγαλύτερη παραλία του αρχιπελάγους, και αυτός είναι ακριβώς ο λόγος που είναι εκτός ορίων. Τα νησιά πέντε, έξι, επτά και εννέα δεν είναι τυπικοί προορισμοί παραλίας· επισκέπτονται από το νερό. Το Κο Χιν Πουσάρ στο νούμερο επτά φιλοξενεί τον Βράχο του Κεφαλιού του Ελέφαντα, έναν λαβύρινθο από γιγάντιους γρανιτένιους ογκόλιθους, περάσματα κολύμβησης και κανάλια που βυθίζονται πέρα από τα σαράντα μέτρα, και το πιο φημισμένο σημείο καταδύσεων του πάρκου.
Το Κο Μπον και το Κο Ταχάι είναι άλλη κατηγορία
Τα δύο βόρεια προσαρτήματα είναι γεωλογικά διαφορετικά από τους γρανιτένιους Σιμιλάν. Το Κο Μπον είναι ασβεστολιθικό με ουσιαστικά καμία παραλία — μια μακριά ράχη που κατεβαίνει από την ακτογραμμή σε βαθιά νερά, και το πιο γνωστό σημείο καθαρισμού σαλαχιών μάντα του πάρκου, όπου τα μάντα εμφανίζονται κατά τη διάρκεια της σεζόν από Οκτώβριο έως Μάιο. Το Κο Ταχάι, ακόμα πιο βόρεια, είναι κλειστό για τους επισκέπτες επ' αόριστον από τις 15 Οκτωβρίου 2016 μετά από ζημιές από τον τουρισμό· μια παραλία που υπολογιζόταν για περίπου εβδομήντα άτομα δεχόταν τακτικά πάνω από χίλιους. Η υπηρεσία έχει συζητήσει δημοσίως το ενδεχόμενο επαναλειτουργίας του με αυστηρό ημερήσιο όριο, αλλά δεν μπορέσαμε να επιβεβαιώσουμε ότι ισχύει οποιαδήποτε επαναλειτουργία.