Τα νησιά
Σε ποια νησιά Σιμιλάν μπορείτε να αποβιβαστείτε
Έντεκα νησιά με αριθμούς, αλλά μόνο σε δύο μπορείτε να περπατήσετε. Κο Μιανγκ, Κο Σιμιλάν, τα κλειστά νησιά των χελωνών, Κο Μπον και Κο Τατσάι.
Check dates and availability ↗Τα έντεκα νησιά του Εθνικού Πάρκου Μου Κο Σιμιλάν
| Όχι. | Νησί | Αποβίβαση | Γνωστό για |
|---|---|---|---|
| 1 | Κο Χουγιόνγκ | Περιορισμένη πρόσβαση | Η μεγαλύτερη παραλία του συμπλέγματος· προστασία χελωνών |
| 2 | Ko Payang | Περιορισμένη πρόσβαση | Βραχώδεις σχηματισμοί σε γκρεμό |
| 3 | Ko Payan | Περιορισμένη πρόσβαση | Σημεία καταδύσεων |
| 4 | Ko Miang | Ναι — αρχηγείο του πάρκου | Παραλίες Princess και Honeymoon· το μοναδικό εστιατόριο |
| 5 | Ko Ha | Όχι | Κήπος με σμέρνες |
| 6 | Ko Payu | Όχι | Κοραλλιογενής ύφαλος για snorkelling |
| 7 | Ko Hin Pousar | Όχι | Σημείο καταδύσεων Elephant Head Rock |
| 8 | Κο Σιμιλάν | Ναι | Όρμος Ντόναλντ Ντακ, σημείο θέας Σέιλ Ροκ |
| 9 | Κο Μπα-νγκου | Όχι | Κρίσμας Πόιντ; βράχια και περάσματα κολύμβησης |
| 10 | Κο Μπον | Χωρίς παραλία | Ασβεστολιθικό νησί; σταθμός καθαρισμού σαλαχιών μάντα |
| 11 | Κο Τατσάι | Κλειστό από τις 15 Οκτωβρίου 2016 | Κορυφαίο σημείο καταδύσεων |
Ένα πάρκο με έντεκα νησιά και δύο παραλίες
Το Mu Ko Similan ανακηρύχθηκε εθνικό πάρκο το 1982 και καλύπτει περίπου 140 τετραγωνικά χιλιόμετρα, από τα οποία μόνο περίπου 26 είναι ξηρά. Τα νησιά είναι αριθμημένα από το ένα έως το εννέα από νότο προς βορρά, με τα Ko Bon και Ko Tachai να προστίθενται ως νούμερα δέκα και έντεκα όταν το πάρκο επεκτάθηκε το 1998. Οι επισκέπτες συνήθως υποθέτουν ότι θα πηγαίνουν από νησί σε νησί. Στην πραγματικότητα, μόνο δύο είναι ανοιχτά για αποβίβαση — το Ko Miang και το Ko Similan — και τα υπόλοιπα είναι στάσεις snorkelling, σημεία καταδύσεων ή εντελώς κλειστά. Μια τυπική ημερήσια εκδρομή σημαίνει δύο παραλίες και αρκετές στάσεις στο νερό.
Ko Similan, νούμερο οκτώ
Το μεγαλύτερο νησί της ομάδας και αυτό από το οποίο προέρχεται κάθε φωτογραφία. Ο βόρειος κόλπος του, επίσημα Ao Kuerk αλλά παγκοσμίως γνωστός ως Donald Duck Bay, είναι μια καμπύλη από απαλή άμμο με φόντο έναν τεράστιο γρανιτένιο βράχο που λέγεται πως μοιάζει με κεφάλι πάπιας. Πάνω από αυτόν βρίσκεται το Sail Rock, μια σφήνα γρανίτη γερμένη σαν πανί σκάφους, στην οποία φτάνεις με μια σύντομη αλλά πραγματικά απότομη αναρρίχηση πάνω από βράχια — υπολογίστε δεκαπέντε με είκοσι λεπτά για κάθε διαδρομή, με παπούτσια και όχι σαγιονάρες, και με νερό μαζί σας. Η θέα προς τον κόλπο και το Andaman είναι το πιο πολυφωτογραφημένο πανόραμα της νότιας Ταϊλάνδης.
Ko Miang, νούμερο τέσσερα
Το Ko Miang είναι το διοικητικό κέντρο του πάρκου και το πιο πρακτικό από τα δύο νησιά αποβίβασης. Διαθέτει τα κεντρικά γραφεία των φυλάκων, το μοναδικό εστιατόριο του πάρκου — ιστορικά ανοιχτό στη μέση της ημέρας — και εγκαταστάσεις τουαλέτας, γι' αυτό οι περισσότερες ημερήσιες εκδρομές σταματούν εδώ για μεσημεριανό. Δύο παραλίες, η Princess και η Honeymoon, βρίσκονται εκατέρωθεν ενός σύντομου μονοπατιού μέσα στο δάσος, και υπάρχουν σηματοδοτημένα μονοπάτια πεζοπορίας στο εσωτερικό όπου μπορεί να δείτε το περιστέρι Nicobar. Από την απαγόρευση του 2018, τα μπανγκαλόου και ο χώρος κατασκήνωσης που κάποτε βρίσκονταν εδώ έχουν εξαφανιστεί· το Ko Miang είναι πλέον αυστηρά για ημερήσια χρήση.
Τα κλειστά νησιά, και το γιατί
Τα νησιά ένα, δύο και τρία — Ko Huyong, Ko Payang και Ko Payan — έχουν περιορισμένη πρόσβαση για το κοινό, προκειμένου να προστατευτούν οι χελώνες που φωλιάζουν και οι κοραλλιογενείς ύφαλοι που ανακάμπτουν. Το Ko Huyong έχει τη μεγαλύτερη παραλία του αρχιπελάγους, γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο είναι εκτός ορίων. Τα νησιά πέντε, έξι, επτά και εννέα δεν είναι επίσημα προορισμοί για παραλία· τα επισκέπτονται κανείς από το νερό. Το Ko Hin Pousar στο νούμερο επτά φιλοξενεί το Elephant Head Rock, έναν λαβύρινθο από γιγάντιους γρανιτένιους βράχους, περάσματα κολύμβησης και κανάλια που πέφτουν πάνω από σαράντα μέτρα, και το πιο διάσημο σημείο καταδύσεων του πάρκου.
Το Koh Bon και το Koh Tachai είναι εντελώς διαφορετικά
Οι δύο βόρειες προσθήκες είναι γεωλογικά διακριτές από τους γρανιτένιους Σιμιλάν. Το Ko Bon είναι ασβεστολιθικό με ουσιαστικά καμία παραλία — μια μακριά ράχη που εκτείνεται από την ακτογραμμή προς τα βαθιά νερά, και ο πιο γνωστός σταθμός καθαρισμού σαλαχιών μάντα του πάρκου, όπου τα μάντα εμφανίζονται κατά τη σεζόν από τον Οκτώβριο έως τον Μάιο. Το Ko Tachai, ακόμη πιο βόρεια, έχει κλείσει επ' αόριστον για τους επισκέπτες από τις 15 Οκτωβρίου 2016 μετά από ζημιές από τον τουρισμό· μια παραλία με χωρητικότητα περίπου εβδομήντα ατόμων δεχόταν τακτικά πάνω από χίλια. Το τμήμα έχει δημόσια συζητήσει το ενδεχόμενο επαναλειτουργίας του υπό αυστηρό ημερήσιο όριο, αλλά δεν έχουμε καταφέρει να επιβεβαιώσουμε ότι ισχύει κάποια επαναλειτουργία.